Breinvoorkeur
Oogsamenwerking
Reflexintegratie

Beelddenken en het huidige onderwijs

Written by Esther Hut. Posted in Nieuws

Ik ben bezig in het boek “ik denk in beelden, jij onderwijst in woorden”.  Ik kan hem niet wegleggen en herken zoveel kinderen in het geschetste beeld. Maar ook komt er een passie boven, een missie. Onderwijzers moeten weten dat  er  kinderen bestaan die kenmerken vertonen van AD(H)D en/of bij wie dyslexie bij is vastgesteld, maar dat zij enkel een ander manier van informatie verwerking hebben. Een andere manier dan waar in het onderwijs een beroep op wordt gedaan.

Immers, het onderwijs is ingesteld op het auditieve verwerkingssysteem: leesoefeningen, nieuwe lesstof uitleggen door te vertellen; goed luisteren, dus.  Zo zijn we allemaal groot geworden en dat werkt voor heel veel kinderen goed. Maar… er zijn er ook een aantal (schattingen tussen de 5 en 20%) die dit niet kunnen en achter gaan lopen op de klasgenoten, die negatieve leerervaringen oplopen en een deuk in hun zelfbeeld, die gedragsproblemen kunnen vertonen. Vroeger waren die er ook, en gingen na de 6e klas werken of naar het Lagere Beroeps Onderwijs en werden prima vakmannen in vaak ambachtelijke beroepen. Degenen die het auditieve informatiesysteem goed konden volgen, en daar zelfs in uitblonken, zijn de leraren van tegenwoordig! Zij hebben zich prettig gevoeld bij deze manier van leren,  hebben daar fijne ervaringen mee opgedaan en willen dat stukje doorgeven aan de volgende generatie.

Zij het niet, dat de maatschappij is veranderd. De volgende generatie lijkt niet meer te zijn (en dus te leren) zoals vroeger. Je hoort het ook in de wandelgangen: er is niet veel mee te beginnen met de leerlingen van tegenwoordig. Ze zijn ontzettend druk, hebben een aandachtsspanne van niets, zijn snel afgeleid en snel gefrustreerd.

Dit is ook logisch! Kijk maar naar wat er op dit moment op de kinderen afkomt aan prikkels en visuele informatie. En allemaal in een rap tempo: een kakofonie van beelden en geluid komt vaak urenlang, vrijwel elke dag,  op hen af door  de televisie, computer, games, internet, smartphones. Dit moet het brein allemaal weten te verwerken. En in onze zap-cultuur is het niet meer nodig een lange spanningsboog te hebben: interesseert het je niet meer? ZAP! Volgend beeld. In kwesties van seconden wordt er een selectie gemaakt op het gebied van interesse en of het er boeiend uitziet. Kinderen van tegenwoordig kunnen simpelweg niet meer lang de aandacht op een eenzijdig beeld houden, ze haken af.  Het zit zelfs zo verweven in deze generatie dat de makers van Sesamstraat een aantal jaar geleden hun beelden hebben aangepast; ze flitsen van gezichtspunt naar gezichtspunt, van het ene beeld naar het andere. Dit spreekt de huidige generatie meer aan en zo houden ze hun kijkcijfers.

Het brein is aan het veranderen, het informatiesysteem is aan het veranderen. Onze kinderen groeien steeds meer op met visuele informatie en het bijbehorende informatiesysteem.  Dat houdt in dat steeds meer kinderen het auditieve onderwijs niet meer kunnen volgen en problemen gaan krijgen met lezen, rekenen en gedrag. Het onderwijs moet zich gaan aanpassen, anders wordt de kloof (en dus de problemen) steeds groter.

Mijn missie is begonnen: deze week geef ik de tweede presentatie over visueel ingestelde kinderen (beelddenkers) en de praktische methode Ik Leer Anders (www.ikleeranders.nl) aan Pabostudenten. Ik wil laten zien dat er andere manieren zijn van leren en dat leerkrachten deze kunnen herkennen en dat zij hun handelen hierop kunnen aanpassen.  Zodat een belangrijke groep kinderen zich begrepen gaat voelen en kan gaan floreren in hun talent: het beeldend denken! Het zijn prachtige en krachtige deelnemers van de toekomst. Laten we daaraan  gaan bouwen!

Tags: , , , , , ,

Trackback from your site.